Foam / feb 2019

‘You say, Documentairy is about telling the truth’, but certain truths are actually elided from a story.

The only way I could show both the good and the bad was in an essay. It allowed for – not balance, but complexity’ – Santu Mofokeng

In de tentoonstelling worden een aantal belangrijke essays samengebracht an Mofokeng, gemaakt in zijn geboorteland Zuid-Afrika. (sorry Marjon, maar ik kan Afrika tijdens deze tentoonstellingen niet ondermijnen!!) 

Mofokeng fotografeerde verschillende Zuid-Afrikaanse gemeenschappen van dichtbij en binnenuit. Met de jaren was hij in staat een genuanceerd en dynamisch portret van een complexe maatschappij in staat van verandering vast te leggen. Zo’n belangrijk moment was de inauguratie van Nelson Mandela, als eerste zwarte president van Zuid- Afrika. Maar temidden van de euforie bleef Mofokeng behoudend over het effect hoe deze politieke omslag zou uitwerken.

Wat ik zo knap vindt aan zijn manier van werken is hoe hij omgaat met de complexe problematiek en de turbulente tijden. Hij weet zich opvallend goed staande te houden en onafhankelijk op te stellen en maakt vrij werk met een kritische blik.

Hanna Lukacs

Feast for the eyes

Voedsel is één van de basisbehoeftes van de mens en ook veelvoudig gefotografeerd. Maar gaan foto’s van voedsel enkel over eten? De tentoonstelling van Foam laat zien dat het veel meer betekenissen kan hebben, zoals rituelen, lifiestyle, (wan)hoop, honger of overdaad. en humor.

Qua werk is het niet de vorm waarvan ik houd. De bizarre combinaties samen met voedsel vind ik wel heel leuk en de kleuren zijn prachtig. De humoristische kant is hetgeen wat mij het meest aanspreekt en mij het meest doet ontvreemden van het voedsel dat op zichzelf staand is gefotografeerd.

Erwin Blumenfeld

In de tijd dat Blumenfeld fotografeerde was er alleen nog analoog zwart-wit fotografie. Hij deed graag met belichting en vervorming experimenteren . Vanaf het moment dat kleurenfotografie opkwam tranformeerde hij zijn originele beelden naar kleur.

Hij werd één van de meest originele modefotografen in New York door zijn bijzondere repertoire van vormen en kleuren. Zijn grootste inspiratiebronnen waren vrouwen en de dood. Hij wilde een soort mysterie van de werkelijkheid verbeelden, niet het realisme.

Ik vind zijn zwart-wit foto’s in veel gevallen eigenlijk beter dan zijn kleur. Er zit iets sensueels en seksueels in zijn foto’s maar wel met een bepaald respect en op een ‘podium’ gepresenteerd. Dat vind ik heel mooi, de modellen (vrouwen) komen mooi tot hun recht op die manier. Zijn licht en schaduwespel vind ik bijzonder.

1 Comment

Lewer kommentaar op perdebytjie Kanselleer die reaksie

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s