Portraits – Africa

Het is alweer een hele poos geleden dat ik een blog of update heb geschreven, ik ben jullie nogal wat verhalen verschuldigd!

De laatste blog ging over de dagelijkse confrontatie met (seksuele) intimidatie en over wat voor uitdagingen er bij komen kijken als je als vrouw alleen leeft in een land als Uganda. Weet je nou niet waar ik het over heb? klik dan even hier.

Wat volgde..

Ik heb besloten om afscheid te nemen van het tour-company team omdat ik in zo’n omgeving niet wil werken. Wat doe je dan, als het doel waarvoor je naar Uganda komt (werken voor Mwanz O Tours) in duigen valt?

Daar stond ik dan, pardoes, met mijn baggage in Jinja. En toen? Ik heb mezelf ingecheckt in Jinja Base Camp en ben daar na even bedaren op vrijwillige basis gaan werken en wonen.

Het was een welkome afwisseling om even helemaal op mezelf en voor de verandering in gezelschap van reizigers te zijn en verhalen te delen.

Ook had ik een keuken en kon ik ineens zelf koken en boodschappen doen. Ik was de weken ervoor vaak heel beroerd geworden van het lokale eten en vervuild water en was toe aan eigen maaltijden.

Verse avocado’s, bonen en veel lokale kruiden- salade

Ik heb in mijn tijd in Jinja waardevolle connecties gelegd en zo kwam het idee om een weekend naar Lake Mburu National Park te gaan met een stel reizigers.

Op weg naar Lake Mburu!

Ik verlangde zo naar de bush; de natuur, de beesten en het buitenleven. We vertrokken om 3.30 AM en na een lange en hectische tocht waarbij we dwars door Kampala moesten karren kwamen we rond het middaguur aan bij Leopard Rest Camp, gelokaliseerd in een groots natuurgebied op de grens van het Nationaal park.

Aangezien ik al geruime tijd op Game Farms heb rondgehangen in Zuid-Afrika voel ik mij hier als vis in het water. Geen behoefte om met de groep het park in te gaan maar vooral even alleen zijn in de natuur. Eigenlijk is dat niet toegestaan aangezien er altijd een guide met gasten meegaat omdat er geen hek om het National Park zit en je zomaar oog in oog kan staan met niet de minste dierlijke bewoners. Maar toch, ik als ervaren ‘bushgirl’ verliet de lodge op eigen houtje met de nodige kennis op zak (niet dat dat nu levens spaart).

Mountainbiken door de bush.

Ik kon mijn geluk niet op om weer tussen de zebra’s, impala’s, wrattenzwijnen en elanden te rennen. Dat is ultieme vrijheid voor mij, opgaan in de natuur en helemaal alleen tussen alle dieren en vogelgeluiden. Tot afschuw van velen kwam ik vaak met modderklodders tot mijn oren terug naar de lodge, met een grote glimlach op mijn gezicht.

Ruimte in mijn hoofd

Dat weekend heb ik veel nagedacht over mijn toekomst, wat mij nu echt gelukkig maakt en de koers dat ik wil varen. Ik voel mij niet thuis in Nederland, dat gevoel heb ik al sinds mijn tienerjaren.

Terwijl ik piekerend naar de horizon staarde op het terras hoorde ik ineens een indringend stem die vroeg ‘where are you?’. Dat was het begin van vele diepe, broodnodige en pijnlijk eerlijke gesprekken met een mysterieuze man met Pakistaans bloed, opgegroeid in Rome en een Amerikaans accent..

Piekerplek

Toen we zondags weer huiswaarts (richting Jinja) keerde bleven delen van onze gesprekken zich herhalen in mijn hoofd. Ook had ik met de medewerkers van de lodge bijzondere interacties gehad en ik had het gevoel dat ik terug moest, terug naar Lake Mburu en terug naar Leopard Rest Camp. Ik kende de eigenaar al eventjes, had de nodige ervaring in de toerismesector en het ‘bush-leven’ en na een sollicitatiebrief kwam van het een het ander; ik keerde binnen enkele dagen terug om daar te werken.

De reis begon wederom om 4am op de Bodaboda, dan bus, Boda, en om 2PM arriverende.

Aan de slag!

De manager was in die tijd afwezig en ik pakte aan waar nodig.

Om te beginnen zijn alle werknemers lokale mensen met hun eigen cultuur en taal maar omdat ik in een hoop gezinnen heb gewoond kan ik goed begrijpen hoe zij in het leven staan, manier van communiceren en waar hun behoeftes naar uit gaan. Aan de andere kant van het spectrum heb je te maken met bezoekers vanuit ‘het rijke Westen’ van de wereld, hoe breng je die werelden succesvol samen zodat iedereen tevreden blijft?

Dan de praktische zaken zoals solar panel systemen die geen elektriciteit leveren op bewolkte dagen waardoor koelkasten en vriezers uitvallen en gasten gedwongen mobielloos door het leven moeten. Er is sowieso al geen wifi voorziening maar een lege telefoon veroorzaakt des te meer commotie.

Dan hebben we de uitdaging om ons waterpijl te reguleren. Er is een waterleiding aangelegd door de (corrupte) overheid maar vaak wordt daar helemaal geen water doorheen gestuurd terwijl de maandelijkse rekeningen gewoon binnenkomen. We moeten vaak op eigen houtje een vrachtwagen bestellen om water in onze tanks te laten storten. Anders geen water voor de keuken, douches, kranen en wc’s. Dat geeft na een paar uur een hoop troep!

Voedsel komt van de markt in Lyantonde, zo’n uur rijden verderop en moet zorgvuldig gepland worden en groots ingeslagen. Dit doet onze eigen keukenchef met hulp van een paar keukenmedewerkers.

Lyantonde

Aangezien de lodge op de grens van het park gevestigd is leven we tussen een hoop lokale community’s wat ook kan zorgen voor frictie. Zo is het land door de president aan de community’s geschonken en hebben ze een soort trotsheid over zich heen wat soms uitdraait op conflicten over wie er wel of niet het land mag betreden.

De community people domineren de grond met hun kuddes koeien.

Ook aan bouwmaterialen komen is een uitdaging. Veel dingen moeten namelijk uit Kampala komen en machines zelfs uit Jinja. Vaak duurt de levering lang of mist er weer een onderdeel of is de helft van de bestelling vergeten. Ik ben niet bepaald een geduldig persoon van nature, dus daar zat ook meteen mijn persoonlijke leerproces!

Materiaallevering

Of je nu in de boekhouding zit of dan weer met zaag in de weer, keukenplattegronden berekenen, mensen aansturen, gastenverwachtingen overtreffen, in de rondte bellen, inspelen op acute weersveranderingen(evenaarsklimaat); het is prachtig en uitdagend werk.

Interessant leven

Ik heb werkende voor Leopard Rest Camp zoveel toffe dingen mogen doen. Zo begon de dag vaak om 5.30, 6u paarden voeren en daarna trokken Francis en ik erop uit voor dag en dauw.

Als we dan sporen van hyena’s zagen of nog meer bijzonder; dat van een luipaard of we vonden weer eens een karkas dan zijn we wel eens ‘s nachts erop uit gegaan om een gamedrive te doen en te kijken wat er allemaal gaande is in de holst van de nacht.

Karkas en hyena’s spotten

Zo nam ik ook graag vrienden/medewerkers mee op fietstochten wat resulteerde in hilarische glibber festijnen en gelach! Of we beklommen de bergen in de buurt.

Het liefst ga ik vooral alleen en te voet op pad.

En tot afschuw van velen kwam ik altijd terug met foto’s van dieren die ik vond, dood, omdat ik het altijd interessant vind om te onderzoeken wat de doodsoorzaak is. Maar echt bespreken kon dus niet want iedereen rende massaal weg. Elk roofdier jaagt anders, dus je kan vaak herleiden aan de verwondingen waar een prooidier aan overleden is.

Kom nou, het is wild, je bevind in een National Park, wees geen pudding tarzan en aanvaard dus ook leven en dood.

Er gebeuren altijd dingen die je niet ziet aankomen en daar moet je dan snel op in spelen. Never a dull moment, en dat is ook wel representatief aan mijn eigen leven.

Na nog meer flink nadenken heb ik een aantal grote beslissingen genomen en waar dat allemaal op uit draait zullen jullie ongetwijfeld nog horen…..

Het is mij wat.

Hoewel ik al enige tijd doorbreng in dit deel van Afrika blijft het toch altijd iets oncomfortabels hebben. De lach die op de uitgelichte foto staat is niet iets wat zo vanzelfsprekend is.

Moeilijkheden

Hoe lang je ook in deze cultuur meedraait, in diverse gezinnen leeft en je een weg baant tot een zelfstandig bestaan komt dat toch met een hoop ongewenste en extra uitdagingen.

Het heeft dan ook even geduurd om de energie te vinden om deze blog te schrijven.

Mijn vaste piekerdiensten 😉

‘Haaienhap’ – Nemo

Als witte vrouw word je in Uganda constant belaagd en dat gaat het echt niet alleen om het ‘Mzungu’ roepen. Het gaat om geld en ongewenst seksueel geïntimideerd worden, zij het op elke hoek van de straat, op de markt, bij het zwembad, in het openbaar vervoer.

Zelfs de beveiligers die bewapend op straat staan en mensen van defensie laten je niet met rust. Zo word je lopend of al rijdend met de auto langs de weg gezet door een mannelijk agent die vervolgens in alle gezelligheid door het open raam naar binnen hangt voor een gezellig kletspraatje en vervolgens om je nummer vraagt en je ook niet de ruimte geeft om gewoon weg te rijden.

Klassiek straatbeeld in Kampala/Jinja. Niet mijn foto, wil ze niet nog meer aanleiding geven om mij uit de menigte te halen 😉

Slinks

Vandaag ben ik gaan wandelen in het gebied rondom Jinja en liep ik zo tegen een militair grondgebied aan, natuurlijk mocht ik niet passeren maar hij (een aanwezige militair) stelde voor om dan maar samen te gaan wandelen. Natuurlijk weigerde ik dit aparte voorstel, waarop hij vervolgens een alternatieve route aanbood om te passeren maar dat was enkel een list, aangezien ik allang door had dat het naar de militaire basis zou leiden.

Amnehoela! Dan maar een andere escape route.

De oudste brug van Jinja over de Nijl. Gebouwd in 1928.
Wees gerust, de treinen rijden er al lang niet meer.

Je mannetje staan.

Nergens ben je veilig en je bent altijd alert wie er achter je loopt, of je wordt gevolgd en of de Boda Boda drivers (opzettelijk!) je weg blokkeren. ‘Nsaba Kukuyitako ssebo!’, een wat vriendelijkere versie van de gedachte ‘JUST MOVE MAN!’. Afrikaaners zouden VOETSEK zeggen.

Je bent constant onopvallend aan het luisteren, mijn tas draag ik altijd aan de kant waar het verkeer niet passeert en ik kijk wie er mijn richting opkomt en met welke intentie. Ik ben al vaker in het nauw gedreven door een groep mensen die vragen of ik geld heb en waar ik heen ga.

Zie je dan maar als 21-jarige vrouw uit de situatie te redden.

‘verkeer’: alles door elkaar > voetgangers die rennend oversteken, boda boda motors, taxibusjes, personenauto’s en een enkele fietser.

Ik ben altijd uiterst bewust van mijn eigen houding en energie; vooral zelfverzekerd, ontspannen en ‘koersbewust’ overkomen. Soms ben ik niet helemaal zeker van mijn route maar dan loop ik net zo lang tot ik een veiligere plek heb om even Google Maps te raadplegen.

Vaak zeg ik mensen in Luganda gedag ‘Bwangi ssebo/nyabo, oli otya?‘ als ze contact zoeken (‘mzungu, hee, ghello, hi, look here, MZUNGU!!)’. Dat doet ze vaak afstand bewaren aangezien ze niet verwachten dat ik niet ‘helemaal buitenaards’ ben. ;P Soms ben ik behoorlijk chagrijnig en kijk ik niet op of om, ik kan niet altijd iedereen te vriend houden.

Zelfs een retourtje (super)markt kost je een bak energie

Onaangenaam verrast

En dan denk je dat binnen het bedrijf dat je werkt veilig te zijn; schijn bedriegt. Wanneer een mannelijke collega je dwingt tot seks sta je wel even te kijken. Heel lang om te kijken heb je trouwens niet want alleen door je fysiek uit de voeten te maken maak je echt duidelijk dat je niet gediend bent van dergelijke praktijken (laat staan in werkrelaties!). Het verbaal weigeren is niet voldoende, want dat maakt je ‘hard to get’ en dat wordt alleen maar gezien als een goed teken. Zo snel mogelijk wegkomen dus!

Boda boda

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik mij momenteel goed voel want dat is niet het geval.

Onderliggend zit ook de frustratie dat ik een relatie heb, maar daar naar bekenden niet openlijk over kan zijn. Tegen menig opdringerige man zeg ik dat ik getrouwd ben en verwijs ik naar mijn Keltische ring die ik van mijn backpack reis uit Schotland heb.

Het positieve inzien

Ik zit voor het eerst op een fijne plek waar ik een privékamer heb, een keuken en een… douche! Zo’n luxe heb ik hier nog nooit gehad. Ik heb even de tijd om tot mijzelf te komen en mijn eigen dag in te delen.

Onlangs de uitvinding gedaan dat douchen en de was doen tegelijk een efficiënte combi kan zijn 😛

Ik ben eigenlijk best dankbaar dat ik in mijn (nog zo korte) leven al een hoop obstakels heb gehad, dat maakt mij nu behoorlijk weerbaar en ben ik beter opgewassen tegen dit soort gebeurtenissen. Ik weet heel goed waar mijn eigen grenzen liggen en wat ik wel maar ook vooral niet wil.

Ook doorzie ik beter wie waarop uit is en volg ik vooral mijn gevoel om de omgeving af te tasten. Ik ben niet bang om voor mijzelf op te komen en kan vaak met de juiste aanpak mij toch uit de situatie redden.

Helemaal veilig is het nooit, het blijft een groot risico.

Tijd voor ontspanning

Dit weekend heb ik met een stel Amerikanen een hoop lol gehad! Een welkome afleiding. Zo hebben we gezwommen in heel mooi hotel, met – ahum – schandalige koloniale decoratie.

Later zijn we naar Nile River Explorers gegaan voor (vegan) hamburgers, Nile Special bier en werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang!

Zonsondergang is hier het jaar rond precies om 18:20 op zijn hoogtepunt!
Nile yoga 😉

Met als klap op de vuurpijl werden we naar huis vervoerd door een bus met open dak onder een heldere sterrenhemel.

‘Het dak ging er letterlijk af’ zou je kunnen zeggen.

Dit was een wat serieuzere blog met wat meer openheid over de struggles en discomfort die komen kijken als je reist als vrouw. Wellicht voor velen geen verrassing maar ik denk en zie dat jonge mensen over het algemeen vrij naïef door (risico)landen kunnen trekken.

Wees voorbereid en gewaarschuwd. En verplaats je het liefst niet alleen.

Maar vergeet vooral niet van tijd tot tijd te lachen 🙂

Terwijl ik deze blog start zit ik nogal beroerd te wezen in een cafeetje, iets wat het thema is van afgelopen dagen. Ik ben wel heel blij met wat ik de afgelopen tijd heb beleefd en heb gedaan maar ik ben nu al een week lang niet fit en verblijf regelmatig ‘s nachts op de wc i.p.v. op mijn luchtbed of duur betaald lodge bed.

Geen bepaalde luxe dus, maar het hoort erbij.

Hoog tijd om terug te blikken op wat er wél allemaal geslaagd is en wat we beleefd hebben.

Zo heb ik jullie beloofd dat jullie de beelden van de Fisherman’s in Queen Elizabeth nog te goed hebben!

Queen Elizabeth is namelijk niet een standaard National Park, het is pas redelijk recent voor toeristen toegankelijk. Dit maakt dat het park niet alleen vol wilde dieren zit maar ook de ‘homo sapiens’ als vaste inwoner kent.

Familie in Queen Elizabeth NP

In het park wonen 11 community’s die voornamelijk leven van vis waaronder Tilapia en een lokale ‘Nijlvis’.

Vooral de mannen wagen zich aan het vangen van vis maar aangezien zij niet de enige zijn die zich in het water bevinden, dobberend op houten bootjes, zijn er vaker confrontaties met nijlpaarden

die ook nog eens 9/10 keer zelf een mens aan de haak (of dus tand!) slaan, met dodelijk gevolg dus voor de menselijke soort.

Afgelopen maand zijn er 3 mensen vernield tussen de kaken van deze 3000 kilo wegende bulldozers. Petje af dus, voor diegene die zich nog in een houten bootje durft te begeven. Vaak is noodzaak de reden, anders geen eten.

Na onze dagen in Queen Elizabeth zijn we doorgereden naar Lake Bunyongyi (fonetisch ‘ Boejonji’) en dat ging niet zonder slag of stoot.

Niemand had mij verteld dat 5 uur (of voor de Hollanders 285 km) rijden verderop het weer 360° zou draaien; van zonnig en warm naar onweersbuien en KOUD! Niet de wintertemperaturen van Nederland maar wel truien, regenjas en lange- broeken- weer.

Helaas kan ik geen video uploaden hier door het internet maar ook wij hebben met de auto rondgetold in de klei en er waren meerdere gevallen van persoonswagens en zelfs vrachtauto’s die op de flank langs de weg lagen. Linke boel dus!

Locals helpen met heel wat handen sterk

Of het er nog van ging komen wisten we niet zo goed, maar uiteindelijk toch nog richting Lake Bunyonyi geglibberd. Daar moesten we weer uit een gat geduwd worden, maar de locals hebben ons – onder luidkeels gelach – vriendelijk geholpen ( om daarna 50.000 shillings te vragen!).

Uiteindelijk waren we aanbeland bij de boot om naar het eiland op het meer te gaan.

Oversteek naar Nature Island

Toen volgde er een felle discussie tussen mij en Anthony want na heel wat kampeer-, kou- en regenval ervaring van eerdere reizen wilde ik mij niet meer in te tent begeven. Nu had ik nog wel een redelijke tent, maar Anthony dacht het te redden met een één laagse (Kruidvat) tent, waar hij blakend van zelfvertrouwen de regen en kou zéééker wel mee zou kunnen trotseren.

Na heel wat onderhandelingen verder won ik (duuhh ;)) de discussie en zijn we verkast naar een houten hut voor de helft van de oorspronkelijke prijs. Achteraf heeft Anthony zelfs in dat bed zitten koukleumen, zelfs tot kruiken aan toe moest hij verwarmd worden.

Onze hut

Nu was mijn eerste nacht evenmin denderend aangezien ik nog geen 2 uur in mijn bed heb gelegen maar op de wc heb doorgebracht. Overgeven en diarree; hartstikke voedselvergiftiging!

De volgende dag stond een grote hike op het menu maar ik kon niets anders dan het aflassen. Aangezien we maar een paar dagen hadden zijn we toch gaan kanoën.

Kanoën met hier een daar een bui

Toen later op de dag – en een geslaagde maaltijd verder – zijn we toch nog het klimbos gaan doen en was er een nieuwe mensenaap geboren; de MzungUtang (een Mzungu Urang Utang). Ik dus, die toch mega snel over het parcours vloog. Bewijs volgt hieronder haha!

Nouja, en na dit alles toch wel heel gammel maar voldaan de dag afgesloten bij het kampvuur samen met alle guides.

De volgende dag zijn we toch gaan wandelen al regende het al vrij snel. Justus (de guide) en Anthony zijn gaan eten in een lokale tent, iets wat ik maar even vermeed.

Lunch met matoke en lamsvlees

Later zijn Justus en ik nog dapper de route af gaan maken maar dat was niet met veel succes. We zijn tot onze onderbroeken nat geregend en hebben anderhalf uur staan koukleumen in een hok dat zo lek was als een mandje.

Lek hok in de storm
Justus met zijn selfie-hobbie

Daarna wederom gevloerd de rest van de avond bij het kampvuur gespendeerd!

De volgende ochtend was het toch echt tijd om het eiland te verlaten en stond de boot weer klaar! Ondertussen hebben we in de omgeving zijn met meerdere hotels een samenwerking aangegaan voor Mwanz O Tours.

De guides zwaaien ons uit!

Wij zijn daarna aan een lange terugreis naar Masaka begonnen wat tot ‘s avonds laat heeft geduurd.

Rijden, rijden, rijden, rijden, rijden

Tussendoor hebben we nog een uitstapje gemaakt naar Lake Mburu, waar we ook nog een lodge wilden bezoeken om een samenwerking mee aan te gaan en heb ik nog achter zebra’s aangerend om ze op de foto te krijgen. Helaas ontbreekt er van die actie beeldmateriaal!

Lake Mburu

Eenmaal aangekomen in Masaka was het al donker en stond de familie van Anthony ons al op te wachten. Die nacht heb ik wederom geen oog dichtgedaan wegens mijn lichaam die heel mijn verteringsstelsel wilde leegkiepen.

De volgende dag is Anthony naar Kampala vertrokken en ben ik niet meegegaan. Vanaf maandag start er een nieuw avontuur!

Met grote snelheid zijn we dinsdagmiddag vertrokken uit de stad, na eerst de files in Kampala te hebben getrotseerd.

Op weg naar Masaka; dat was het eerste doel. De roadtrip gaat van start! We (Anthony en ik) gaan een maand lang door heel Uganda reizen en werken voor onze tourcompany Mwanz O Tours Uganda. Businessdeals sluiten, reisproducten maken, produceren van beeldmateriaal en het schrijven van content.

Wachten

De dagen voor vertrek waren lang en voelde een beetje als de tijd uitzitten met alle ongemakken van waar ik verbleef. Hoewel ik een hoop te doen had en mijzelf bezig hield was ik toch echt wel klaar met de drukte, smog en hectiek van Kampala. Eigenlijk zouden we maandag vroeg vertrekken maar de auto moest ineens naar de garage want de ABS deugde niet meer en zo vertrokken we ruim 30 uur later.

Afscheid nemen van de familie

Ik kon natuurlijk niet zomaar weg na weken met de familie in Kampala te hebben opgetrokken en samen hebben geleefd van de beetjes die we allemaal samen hebben gedeeld. Met Justine (oudste zus van 17 kids) heb ik een hechte band opgebouwd en ik ga haar dan ook zeker missen!

Na het afscheid konden we vertrekken! We zouden de eerste nacht in Masaka overnachten, in het ouderlijk huis van Anthony. ‘s Avonds heb ik nog in een lodge gewerkt waar internet te vinden was en met een uitzicht mooier dan mijn eigen wallpaper-foto met de grens van Zimbabwe.

Bunda Lodge werksfeer

Ik heb daar o.a. gewerkt aan de video voor Tumwebaaze Primary School, de school waar Julius hard voor werkt en ik ook deze weken. Het is de school waar jullie donaties terecht zijn gekomen. Hieronder het resultaat te zien!

Queen Elizabeth National Park

De volgende dag was het dan eindelijk zo ver! Om 5.30 a.m stond ons een goede 320 kilometer naar Queen Elizabeth National Park te wachten. De afstand lijkt minder dan dat het daadwerkelijk is want het was meer dan 6 uur hobbelen. Ugandezen rekenen dan ook nooit in kilometers maar in uren rijden. 😉

Tijdens de trip zijn we nog ergens gaan ontbijten met GOEDE KOFFIE! Anthony vindt ‘French Press’ maar wát fancy klinken maar ik kan even geen poederkoffie meer zien, ruiken en drinken.

Cassave, gebraden geitenvlees, cola… you name it.

Aan voedsel geen tekort trouwens, want als je in een dorpje je auto ook maar iets vertraagd in tempo dan komen er van alle hoeken verkopers aansnellen. Dit soort ‘raamhandel’ is een beetje de grootste inkomstenbron voor veel mensen in dorpjes, naast alle groente en fruitkraampjes.

Rond het middaguur naderen we de ingang van Queen Elizabeth National Park en rijden we naar de lodge. Wij zullen de hele trip lang kamperen om de kosten zo laag mogelijk te houden, maar dat mag de pret zeker niet drukken!

Diezelfde avond zijn we nog op een game drive gegaan (met de auto door het park touren op zoek naar wildlife) en zo kwamen we een heel bijzonder tafereel tegen, namelijk leeuwen in de boom! Van alle populaties leeuwen in Afrika zijn er maar een aantal dat bomen beklimt. Heel zeldzaam dus!

Hier alvast een sneak preview van de vele foto’s die nog komen gaan!

Na een nacht in de tent zijn we de volgende morgen tevens vroeg opgestaan. Maar een nacht tussen de struinende olifanten, nijlpaarden, leeuwen en hyena’s is wel andere koek dan tussen de kakkerlakken.

De lodge heeft geen hek om het erf waardoor alle dieren ‘s nachts vrij rondlopen, maar er zijn altijd bewakers die de boel in de gaten houden. Ze hebben geen wapens bij de hand en handelen uit respect voor de dieren. Zo vertelde één bewaker dat wanneer je een olifant wegjaagt met geweld ze geheid terugkeren en je hele constructie vernietigen. Wijze dieren met complexe emoties en dus ook een gevoel voor wraak.

Om 6 a m. zaten wij in de 4×4 op weg naar nog meer wild spotten (game drive dus). We hebben een hele hoop beesten gezien, waaronder zelfs 2 luipaarden bij elkaar, wat ook weer uiterst bijzonder is want ze leven een solitair bestaan.

Als je goed kijkt zie je naast de weglopende luipaard rechts nog eentje in het gras zitten.

‘S middags heb ik een guide meegenomen op een wandeling want als ik iets niet goed kan is stil zitten. Er is buiten auto rijden en in de mainhouse van de lodge zitten niet echt veel te doen, luie boel dus. Maar hij was blij verrast en heeft mij een hoop van de omgeving laten zien, waaronder de fisherman’s.

‘S avonds zijn we een tocht langs 4 kraters gaan doen, dat was fascinerend! Verslagen over deze avonturen volgen later met beeld! 🙂

Mwanz O Tours, wattes?

Anthony is in 2015 begonnen met zijn tour & travel company en ik ben dit jaar aan boord gesprongen met verfrissende ideeën en werkzaamheden. Zo doen we samen de marketingkant en zijn we op reis om verdere deals te sluiten met lodges, National Parks en guides om zo pakketten aan te kunnen bieden voor reizigers. Ook doe ik de communicatie, de Social Media kant en de website beheren en doe ik fotografie werk.

Van alles wat, en dat bevalt erg goed! Ik ben van het doorpakken waar Afrikanen soms wat losjes kunnen omgaan met zaken, terwijl de juiste timing vaak echt een groot verschil maakt.

Anthony en ik

Ik heb het hier erg naar mijn zin en kan vele kanten van mij tot uiting brengen tijdens dit avontuur.

Om terug te zijn in de bush ervaar ik echt als een verademing. Ik voel mij hier thuis in de natuur en het type leven. Ik ruil gemakkelijk mijn jurkjes in voor die ‘sexy’ afritsbroeken en doe graag gassen in een four wheel drive.

Wordt vervolgd!

Een omwenteling

Het is raar om van de een op de andere dag zo’n ander leven te leiden als dat ik nu doe. Zelfs tot op het niveau dat ik niet eens weet hoe mijn blog te starten of waar het in godsnaam over moet gaan. Er spelen momenteel zoveel kwesties dat ik mij maar wat moeilijk kan focussen en type ik het liefst een boek over de situatie hier.

Dit is de mama van de familie, zij kookt voor 20 man elke dag buiten op het vuur.

Mijn normale bestaan

Waar ik in mijn persoonlijke leven heel zelfvoorzienend ben, sportfanaat, op mijzelf woon en relatief vroeg onder de vleugels van mijn ouders vandaan ben gevlogen is dit wel een heuse omschakeling om in een arme buurt in Kampala te leven.

Ik wil daarom graag wat contrasten uitlichten en dingen delen die mij hebben verrast afgelopen weken.

Soms voel ik mij wat gevangen.

Dit gevoel knaagt al sinds ik hier ben aangekomen. Ik kan niet zelfstandig het huis van verblijf verlaten omdat iedereen wat van mij wil op straat: mij meetrekken in taxi’s, geld vragen, telefoon uit je hand trekken, aan mijn haren zitten of zelfs eruit trekken omdat men wil weten hoe het voelt en natuurlijk Mzungu roepen wat soms een beetje als pesterij kan voelen.

Boodschappen


enDit betekent dat als ik iets wil ondernemen er altijd iemand met mij mee moet, tot en met de sanitaire producten die ik koop in de Shoprite (een supermarkt in de grote shoppingmall van Kampala). Laatst was het de beurt van 1 van de oudere zussen om met mij mee te gaan naar de supermarkt, ze was heel haar leven nog nooit in zo’n winkel geweest want ze kopen hier alles lokaal en verblijven in de buitenwijken.

WC en douche


Onder de douche je dag verwerken of op de wc het nieuws bijwerken is er niet bij. Het is ook altijd onzeker of er wel water uit de pomp komt dus soms lig je ‘s avonds bezweet en vies van al het fijn stof van het verkeer in bed.

Volledige duisternis


Bij gebrek aan geld wordt vaak de elektriciteit afgesloten.
Als ook mijn powerbank leeg is, dan heb ik helaas weinig mogelijkheden om te werken. Internet is er trouwens sowieso niet, dus ik heb een 10GB data bundel aangeschaft.

Ongedierte


Kakkerlakken, bed bugs en muggen. Kippen vallen er in mijn geval ook onder want die rennen ook door het huis en er zit geregeld een indringer bij mij op bed.
Ben trouwens onderhand een pro in kakkerlakken vangen 😉

Milieu en verkeer


Waar wij ons in NL buigen over de stikstof kwestie, boeren pesten, plastic bannen en groene stroom subsidiëren wordt hier benzine als kraanwater getankt en rijden er gedateerde auto’s en vrachtwagens over de weg. De geiten langs de weg kauwen flarden aan plastic en aan smog niet te ontkomen.

Omgaan met armoede

Dan beland je als student in een gezin en toch ben je veruit de meest welvarend ‘lid van de familie’. Vaak vraagt de familie ook geld voor voedsel en elektriciteit; ik probeer dan financieel te bemiddelen naar eigen vermogen en wat voor hen nodig is.

Kenniskwesties


Ik heb het afgelopen weekend een paar familieleden meegenomen naar het zwembad aan Lake Victoria maar de oudste zus wilde niet zwemmen omdat ze ongesteld was. Het bleek dat ze nog nooit van een tampon had gehoord. Na wat begeleidende instructies lag ze niet veel later heel tevreden in het water.

Op de foto is Anthony te zien met mij.

Soms verbazen die dingen mij, maar ergens is het ook logisch in hun situatie. Net zoals dat koffie je rooklongen niet reinigt en door het nemen van drugs je kanker niet kunnen voorkomen. Ik probeer heel bewust niet met ongeloof te reageren en soms laat ik het zoals het komt. Als er vragen komen probeer ik dingen uit te leggen.

Bbuulamazi school

Afgelopen week ben ik naar een aantal scholen geweest rondom Kampala en Bbuulamazi, een buitengebied. Op die scholen probeer ik discussies te hebben met de oudere leerlingen over onderwijs, politiek, religie en is er ruimte om vragen te stellen over mijn land van herkomst, Nederland. Met de jonge kinderen zingen we liedjes als hoofd-schouder-knie-en-teen, leren van cijfers en zintuigen.

Kinderen op weg naar school om 7 am

Geld donatie update!!

Ik heb het gedoneerde geld overgedragen aan de school en zijn is er brandhout geleverd die nodig is om van voorgevormd klei hard steen te maken.

Dit was net op tijd want de schooldirecteur had een emotionele breakdown op de dag dat wij arriveerden omdat hij naast lesgeven ook de stenen maakt en de hevige regenval de stenen beschadigd.

Dit is de schooldirecteur in zijn kantoor.

Als de stenen gebrand zijn dan kan ook het cement storten in gang worden gezet, ook dat is al betaald van het gedoneerde geld. Daarna komen de bouwvakkers om te gaan metselen!

Dit schoolproject wordt vervolgd!

De volgende blog zal gaan over ons avontuur naar Queen Elizabeth National Park!

Verwacht maar jaloersmakende beelden! 😉 en kamperen-in-het-regenseizoen-verhalen.

De reis

Vrijdagmorgen j.l. ben ik vertrokken vanuit Schiphol en na een krappe overstap op Caïro vloog ik door naar Entebbe, Uganda. Die vlucht was wederom vertraagd (welcome to Africa!) en zo stonden er bij aankomst 4 man op mij te wachten na 14u onderweg te zijn geweest.

Om 4 uur ‘s nachts reden we over hobbelige wegen naar Kampala. De auto was nogal gedateerd, stonk naar brandstof en met alle storingslampen actief was het dashboard erg kleurrijk. En ik, ik zat voorin; op de ereplek. Pas later bleek dat de gordel stuk  was en ik kon alleen maar bedenken hoe ik door de voorruit zou vliegen als weer eens een persoon overstak, naïef als ‘loslopend wild’.

Ik was klaarwakker, dat kan je wel begrijpen 😀

Verkeer van overdag in Kampala

Ineens tig familieleden rijker

Na een uur zo te hebben gehobbeld kwamen we aan op de plek van mijn verblijf. Ik werd een donker woonkamertje in geleid met als enige lichtbron een tv’tje bovenop de kast. Er zaten allerlei mensen in de woonkamer en er werd een programma gepresenteerd met wankelende en vallende personen nadat ze genezen waren verklaard door de priester. Het christelijk geloof is hier heel sterk en je kan maar beter niet tussen beide komen.

Een deel van al ‘mijn’ broertjes en zusjes plus de mama rechts in beeld

Enfin, na iedereen begroet en gesproken te hebben ben ik na de slapeloze nacht even gaan liggen. Al duurde dat niet zo lang want 17 kinderen die ook in huis bleken te wonen werden langzaam (erg hyper-) actief. Er werd mij verteld dat dit al mijn broertjes en zusjes zijn toen ik mijn hoofd om de hoek stak.

Ik woon bij de familie van Julius, één van de twee mannen die ik kende voor mijn reis.

Alles wordt met de hand gewassen

De enige Mzungu?

Na alle meegebrachte cadeautjes te hebben uitgedeeld aan de kinderen (denk aan stroopwafels, drop en speelgoed) en balspellen te hebben gespeeld kon ik er eindelijk op uit om te zien waar ik nu eigenlijk beland was afgelopen nacht.

Nou, dat bleek middenin Kampala, met alle hectiek van dien en in townships waar echt overleefd wordt. Arm en zwart.

Zo ook de kleding van 20 man…

Ik ben de enige Mzungu (‘wit mens’) in de hele omgeving wat mij onmiddellijk een bezienswaardigheid maakt. Mensen roepen ‘Chinees’ of ‘Mzungu’ om vervolgens in lachen uit te barsten. Men weet niet anders dan dat de enige witte mensen uit China komen. En waar die kennis trouwens vandaan komt blijft gissen want zelfs de Chinezen en Japanners zijn hier ver te zoeken (ik heb er nog geen gezien!).

Ook heten de grote roofvogels hier ineens ‘doves’; duiven. Maar het heeft niets weg van die duffe friet-etende stadsvogels wanneer ze fanatiek de dode straathonden in open riolen uit elkaar trekken.

Zuid-Afrika

Na een beetje de situatie geschetst te hebben kan ik begrijpen dat je denkt ‘waar ben je toch in verzeild geraakt?’. Laat mij het uitleggen!

Het heeft namelijk allemaal te maken met mijn ervaringen van 2 jaar terug. Zuid-Afrika was een avontuur vanuit een heel ander perspectief dan nu hier in Uganda.

Met Wouter, die mij enorm heeft geholpen en van wie ik veel heb geleerd tijdens mijn tijd in Zuid-Afrika!

In Zuid-Afrika heb ik gewerkt en gewoond op gamefarms (een paar duizend hectare met wilde beesten) van witte families. Ik ben heel dankbaar voor alle mensen met wie ik heb gewerkt en gewoond en die mij hebben meegenomen in hun dagelijkse leven.

En….de zwarte mensen daar zijn de bediendes, schoonmakers en werkers op het land. Terwijl dit bovenstaande een heel verhaal op zich is en ik het gevoel had mij terug te wanen in de koloniale tijd wil ik het toch een beetje uitleggen.

Zwemmen en relaxen in een hotel in het weekend

Over het algemeen maakte ik het leven mee vanuit de positie van relatief rijke witte mensen en was er een kloof met de zwarte bevolking razend groot en is racisme een dagelijks terugkerend iets. De Afrikaner Community in zijn extreme vorm leert de eigen jeugd dat ‘die swart mense’ 180 gram minder aan prefrontale cortex heeft; doelende op dat ze niet menselijk zijn maar zich laten leiden door impulsen en instinct.

De geschiedenis in Zuid-Afrika is complex en kent nog altijd een enorme nasleep; veel corruptie, politieke en economische instabiliteit en veel criminaliteit en moord. En dat voel je en maak je aan den lijve mee zodra je tussen de mensen gaat leven. Ik heb daar ook het nodige meegemaakt en het leven kan ook in die positie behoorlijk bitter zijn. Dus het is ook niet allemaal maar pracht en praal.

Hoewel ik mij de afgelopen twee jaar bijna obsessief heb verdiept in Zuid-Afrika als land wilde ik het dit keer juist helemaal anders meemaken.

Cultuurshock

Neemt niet weg dat na al mijn ervaring in het zuidelijke deel van het continent mij voldoende heeft voorbereid op wat er zou komen. Een omwenteling van een geldrijke naar een geldarme wereld, een enorm verschil in denken en handelen, levensstijl, normen en waarden en tot slot ook nog een taalbarrière. En dat allemaal zonder dat er een ‘Uganda township life voor dummies’ bestaat. Dat vergt een hoop aanpassing en op je gevoel afgaan.  

De omgeving

Ik ben deze reis aangegaan zonder dat ik er het fijne vanaf wist, behalve dat de twee mannen alles voor mij hebben geregeld. Noem het naïef maar ik heb proberen uit te leggen waarom ik voor deze manier gekozen heb.

Het betekent ook dat je even geen uitweg ziet als je geen wc hebt maar een gat, ‘s nachts dingen over de vloer hoort kruipen, met handzeep en met een jerrycan koud water moet ‘douchen’ en in een overbevolkt huis woont dat nul privacy kent.

Ook betekent het dus dat je niet echt helemaal één van hen kan zijn, ook al wordt je ontvangen als familie. Toch ben ik wit en dat is een heel ander soort verhouding. Ze doen hun uiterste best om mij thuis te laten voelen en ze delen alle kleine beetjes wat ze hebben. Het is een heel bijzonder avontuur dat je als Westerling verder nooit mee zal maken.

Ik ben heel dankbaar voor deze ervaring!

Douche ‘gereedschap’;)

Plannen

De komende twee weken ga ik mij bezighouden met de scholen rondom Kampala. Zo ga ik werk maken van de donaties en ook plaatselijk werk verrichten en video’s maken over de projecten.

Daarover later meer!

Vanaf de derde week van oktober ga ik verder aan de slag voor Mwanzo Tours (Anthony is de directeur) waar we in een maand 4000 kilometer gaan afleggen met die bakkie (Afrikaans voor auto) naar alle gebieden in Uganda, om business te doen en deals te sluiten met Wildparken, guides en lodges. Dit wordt naast hard werken een heel tof avontuur en ik kan hopelijk deze week mijn rijbewijs ophalen!

Mijn reis kameraad Anthony! Bij het nul-graden-punt; de evenaar.

p.s

Nog 1 ding, bij gebrek aan internet is deze blog is geschreven in een café, dus als er spellingfouten in staan of het oogt wat rommelig; mijn excuses! Ook de mooiere foto’s zijn nog onderweg. De blog is net zo primitief als het leven hier moet je maar denken 😉

Dag allemaal!

Zoals wellicht vernomen; ik ga naar Uganda en er zijn zoveel mensen die met mij meeleven, vragen stellen en mensen die gedoneerd hebben aan Divineking Youth and Children Organisation. Maar ook vrienden en kennissen en misschien wat nieuwsgierige lezers die ik al lange tijd niet meer heb gezien of gesproken dat ik heb besloten om wekelijks een update te maken aan de hand van een laagdrempelige blogserie over mijn tijd in Uganda.

Ik hoop dat jullie het leuk en interessant vinden om te lezen wat voor avonturen ik allemaal meemaak en waar jullie donaties terecht komen!

Meer weten? Over het lokale schoolproject kan je hier meer vinden.

‘Struinend door bos en hei breng ik mijn resterende tijd voor vertrek door’

Struinend door bos en hei breng ik mijn resterende tijd voor vertrek door. Plus dat mijn tas eigenlijk nog volledig ingepakt moet worden en ik nog moet zien of alles in 1 ruimbagage gaat passen of dat er toch 2 stuks aan te pas moeten komen om ook alle spullen die op aanvraag van de school en Ugandese vrienden mee te kunnen nemen. En nee, ik heb geen vliegangst 😉

Contrast

Ik voel mij eigenlijk heel rustig; ik zie het allemaal wel. Normaal regel ik dingen tot in de puntjes maar omdat mijn vorige reis naar Zuid-Afrika binnen 2 weken van plan naar uitvoering ging lijk ik ineens extreem veel tijd te hebben. Misschien te veel, want nadenken doe ik wel in overvloed.

Maar ja, dat is Hanna-eigen zoals velen van jullie wel zullen weten.

De aanloop naar vertrek

Afgelopen maanden heb ik natuurlijk niet stilgezeten! Eerst heb ik mijn baas moeten overtuigen van het nut van mijn buitenlandse avontuur en mag ik op verlof. Ook heb ik vier vaccinaties moeten halen om überhaupt het land binnen te mogen en moest ik 100 malariapillen halen. En heb ik een online vragenvuur moeten doorstaan – dat een hele avond kost – om een visum aan te kunnen vragen. Ook heb ik mijn eerste afritsbroek aangeschaft (!) en een klamboe. En ik heb een reisgids gevonden over Uganda, wat overigens heel moeilijk was omdat het (nog) geen populair toeristenland is.

Ook heb ik geregeld contact met Julius en Anthony die mij de komende maanden gaan meenemen in hun leven. Ik heb hen ontmoet op mijn vlucht naar Zuid-Afrika twee jaar geleden en zo is dit hele Uganda-avontuur van start gegaan! Julius beheert de school en Anthony is eigenaar van Mwanzo Tours and Travels waar ik ook werk voor ga doen, om Uganda op de kaart te zetten. 😉

Wat feitjes over Uganda

Uganda wordt de parel van Afrika genoemd en dat is niet zomaar.

De meeste mensen associëren Afrikaanse natuur met savannes en de Lion King maar Uganda heeft een regenwoud dat een thuis biedt aan helft van de wereldpopulatie berggorillas en nog veel meer andere zoogdieren, insecten en vogels.. Ook kent Uganda bergtoppen van boven de 5000 meter en het Victoriameer is het grootste meer van heel continent Afrika.

Kampala is de hoofdstad van Uganda, gebouwd op 7 heuvels. De naam is daar ook afkomstig van: Hills of the Impala (Kasozi ka Empala).

Het verkeer rijdt links, een overblijfsel van de Brits koloniale tijd.




Dat is een beetje hoe het is en verder spring ik weer volledig de diepte in! Ik ben benieuwd wat mij allemaal te wachten staat. Voor een (bijna) dagelijkse update kan je terecht op mijn instagram Wild Capturing Hanna en op mijn facebook zal je ook geregeld foto’s langs zien komen!

See you in Uganda!!!

Laat gerust een reactie achter of als je vragen hebt of gewoon nieuwsgierig: bericht mij gewoon waar mogelijk 🙂

Wil je mij steunen voor het scholenproject? Dat kan nog steeds hier!